2 oktober 2012

Dinsdag 2 oktober

Floors broek plakte aan haar benen. Ze wapperde zichzelf met haar hand koelte toe, maar ze verplaatste alleen warme lucht. Iedereen zat in een korte broek of in een kort rokje, behalve zij. Haar moeder ook met haar uiterlijke schijn. Thuis mocht alles, maar in het openbaar… ‘De dochter van de minister-president hoort er niet als een lellebel bij te lopen.’ Nee, flauwvallen van de warmte, dat was fijn!
Ze wierp een blik op de klok die boven de deur van het klaslokaal hing. Nog tien hele minuten. Snapte meneer Derkse niet dat het moeilijk concentreren was als je bloed kookte van de hitte? Naast haar blies Natasja onophoudelijk de plakkerige haren uit haar gezicht. Eefje keek met lodderige ogen naar buiten, waar de zon lonkte.
‘Nog even bij de les blijven.’ Meneer Derkse klapte zijn maatschappijleerboek op tafel dicht. ‘Ik weet dat jullie naar buiten willen.’
‘De maatschappij in,’ zei Lucas.
Floor giechelde. Hoe deed Lucas dat toch, er ondanks de hitte zo cool uitzien? Zijn donkere haren zaten keurig in model en de blonde pluk die bij iedere andere jongen gay zou staan, maakte van hem een lekker ding. Op zijn zongebrande gezicht stond een brede glimlach. Geen zweetdruppeltje op zijn voorhoofd, geen verhitte blos op zijn wangen, geen donkere plekken onder zijn oksels.
‘Daar is de wereld nog niet klaar voor, Lucas, jij los in de maatschappij,’ merkte meneer Derkse scherp op.
‘Nu weet ik waar de voorspellingen over het einde van de wereld vandaan komen!’ riep Ferit. ‘In december laten jullie Lucas los.’
Meteen was de hele klas wakker. Er klonk gelach, hier en daar besmuikt, maar de meesten schaterden het uit, terwijl Lucas zijn beste vriend een duw gaf.
Floor vond het niet zo grappig. Dat einde van de wereld zat haar niet lekker. In haar omgeving werden er grapjes over gemaakt, want niemand nam het serieus. Zij wel, al geloofde ze niet dat de wereld op 21 december ophield met bestaan. Maar dat de wereld zich roerde, dat was overduidelijk. Ze hoefde maar naar buiten te kijken om te zien dat er niks van klopte. Zomer in de herfst. Volgens milieugroeperingen waren het de eerste tekenen van het einde. De een zei dat het door het broeikaseffect kwam, de ander dat dit de laatste opleving was voor het begin van een nieuwe ijstijd en weer anderen beweerden dat Moeder Aarde de mensheid beu was. Van Floor mocht de aarde best tekeergaan. Het werd tijd dat de mensen meer aan het milieu en minder aan zichzelf dachten.
‘Ik wil,’ haalde meneer Derkse haar uit haar gedachten, ‘dat jullie in tweetallen onze verzorgingsstaat gaan vergelijken met het zorgstelsel van drie andere landen. Jullie mogen zelf kiezen welke landen, maar probeer een beetje creatief te zijn. Volgende week wil ik een objectieve vergelijking zien, maar ook jullie persoonlijke mening. Welke vorm is het beste en waarom? Minimaal drie A4’tjes.’
Een collectieve zucht van ellende ging door de klas.
Wat een rotopdracht, dacht Floor. En zo veel ook. Denkt meneer Derkse soms dat we geen ander huiswerk hebben?
Natasja pakte Floors hand en trok die omhoog. ‘Wij werken samen.’
Meneer Derkse schudde zijn hoofd. ‘Deze keer beslis ik wie er samenwerken.’
Weer werden er zuchten geslaakt, dieper nu.
Meneer Derkse wees van links ‘Johan,’ naar rechts, ‘met Jennifer. Daan met Melinda…’
Floor probeerde een systeem te ontdekken in de manier waarop meneer Derkse haar klasgenoten aan elkaar koppelde. Het leek willekeurig. Eefje moest met Ferit en trok een dikke pruillip. Natasja werd aan Anna gekoppeld, dat kon erger.
‘Floor met Aran.’
Floor probeerde haar gezicht in de plooi te houden. Aran? Die maakte het meeste groepswerk alleen. Dat wilde hij zelf graag en de rest van de klas al helemaal. Vaak lieten de leraren het gebeuren. Hij was de jongste – had op de basisschool een jaar overgeslagen – en viel volledig buiten de boot.
Hij keek haar van onder zijn te lange, zwarte haar dat slap van de warmte voor zijn ogen hing net niet aan. Typisch Aran. Zo schuw als een te vaak geslagen hond. Hij had van die zielige puppyogen, die smeekten om hem met rust te laten. Ze kreeg medelijden met hem en produceerde een glimlach. Aran was superslim, er waren ergere gevallen om een opdracht mee te moeten maken, zoals Lucas. Ze had niet het idee dat hij ooit huiswerk maakte. Niet voor niets was hij vorig jaar blijven zitten. Lucas hield zich met andere dingen bezig. De stoere bink uithangen, wat natuurlijk ook belangrijk was.
Zodra de bel ging, stond ze op en liep naar Aran. ‘Zullen we meteen iets afspreken?’
Hij keek gebiologeerd naar de pen in zijn handen. ‘J… ja.’
‘Zijn er dagen waarop je niet kunt?’
Zijn bleke huid kleurde rood. Stomme vraag. Aran was nou niet het type dat een druk sociaal leven had. Floor ging haar eigen plannen na. Woensdagmiddag met Natasja en Eefje naar het strand, donderdagavond dansles, vrijdag naar de film met de meiden, zaterdagochtend hockeytraining en zondag hopelijk weer naar het strand. ‘Wat dacht je van zaterdagmiddag? Bij mij thuis?’
Hij knikte, althans zijn gebogen hoofd zakte nog verder naar beneden.
‘Afgesproken. Ik zie je rond een uur of twee.’ Floor hoopte dat hij dan wat spraakzamer zou zijn. Ze had geen zin om die drie pagina’s in haar eentje te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *